Auckland_er : 027

posted on 07 May 2011 21:04 by patzh in Auckland-er
 
15 เมษายน 2554
 
 
หลายคนอาจจะไม่รู้ว่า วันนี้เมื่อห้าร้อยห้าสิบเก้าปีที่แล้วเป็นวันที่โลกได้รู้จักอัจฉริยะที่มีชื่อว่าลีโอนาโด ดาวินชี่ และสิ่งที่จะพูดต่อไปนี้มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับลีโอนาโด ดาวินซีเลยแม้แต่นิดเดียว
 
 
เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนมีน้องคนเล็กชาวไทย (ที่จริงก็ไม่เล็กกว่าหรอกครับ ถ้าตัดไอ้ง้วงทิ้งไป อันนั้นมันเด็กเกรียน) ชื่อเจมส์เข้ามาเรียนยังคลาสพรีอินเทอร์มีเดียท์ น้องเจมส์ตัวใหญ่กว่าไอ้ง้วงหลายเท่า และคาดว่าเจมส์สามารถจับง้วงทุ่มได้ไม่ยาก เจมส์เป็นคนเงียบๆ เป็นน้องชายของจ๋าซึ่งมาซัมเมอร์ด้วยกันที่นี่แต่จ๋าได้ไปเรียนอีกห้องหนึ่งซึ่งเป็นห้องของระดับอินเทอร์มีเดียท์
 
 
ตอนผมเรียนในคลาสผมจับคู่เจมส์บ่อยเพราะผมมักจะนั่งที่เดิม เจมส์ก็มักจะนั่งใกล้ๆกับผม และบ่อยครั้งผมก็ต้องช่วยเจมส์ในการอธิบายเนื้อหาำคัญให้เจมส์เข้าใจบ้างอะไรบ้าง เพราะบางทีมันอาจจะยาสำหรับเจมส์ในการฟังคำสั่งของอาจารย์ที่สอน
 
 
ย้อนกลับไปที่ว่าเจมส์มาซัมเมอร์กับจ๋าที่เป้นพี่สาว นอกจากนั้นก็ยังมีโอ๊ตและเพชรที่มาด้วยกันในซัมเมอร์ครั้งนี้ของเด็กๆเหล่านี้อีกด้วยทั้งหมดนี้มาด้วยกันทั้งหมดสี่อาทิตย์ และนี่คืออาทิตย์ที่สามของพวกเขาทั้งหลาย
 
 
นี่คือการอธิบายว่าใครคือเจมส์
 
 
ความสำคัญคือเจมส์เป็นเด็กที่อยากเตะบอลตลอดเวลาแต่ไม่มีใครเตะด้วย พอจะได้เตะบอลในกิจกรรมของโรงเรียนก็จะเจอกิจกรรมของตัวเองแทรกให้ไปเที่ยวตามที่ต่างๆอยู่เนืองๆ และมาวันนี้เป็นนิมิตรหมายที่ดีที่เจมส์จะได้เตะบอลเพราะว่าวันนี้โรงเรียนมีกิจกรรมอย่างเตะบอลเข้ามาในกิจกรรมของโรงเรียนและนอกเหนือจากนี้ก็มีคนไปเตะด้วยจำนวนมากอีกด้วย
 
 
การที่เจมส์จะมาเตะบอลไม่ได้หมายความว่าเจมส์นั้นไม่มีกิจกรรมหรอกนะ แต่เจมส์มาเตะบอลเพราะว่ากิจกรรมของเจมส์ที่จะไปในวันนี้คือการไปยังเดรสมาร์ท แหล่งขายของเอ๊าท์เล็ทราคาถูกซึ่งเด็กอย่างเจมส์เห็นแล้วว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรจริงๆ (ไม่นับเรื่องที่เจมส์หมดตัวและไม่อยากซื้อของฝาก)
 
 
วันนี้ที่ไปเตะด้วยมีทั้งนักเตะจากฝั่งอเมริกาใต้อย่างฮานนา(บราซิล) นักเตะจากตะวันออกกลางอย่างชิซู (ซาอุดิอาร์เบีย) เจ้าแห่งทวีปเอเซียอย่างเกาหลีซึ่งมากันหลายคน อีกทั้งจีน เวียดนาม ไทย และหนึ่งเดียวของญี่ปุ่น-คาเอะ (เป็นผู้หญิง) และเจ้าภาพอย่างแซ็ค ซึ่งเป็นอาจารย์ตัวอ้วนที่เป็นชาวกิวีแท้ๆก็มาเล่นด้วย (แต่ชุดปลิ้นมากๆด้วยความอ้วนของแก - -)
 
 
เราเดินจากโรงเรียนมายังโอ๊กแลนด์โดเมน ที่ตั้งของพิพิธพัฒน์และสวนเฟิร์มต่างฤดู ที่มีสนามกว้างขวางเพียงพอที่จะมาเตะฟุตบอลกันอย่างจริงจัง เกมส์เป็นไปด้วยความสนุกสนามตามประสาการเล่นกีฬาตลกๆ เป็นเกมส์ที่กระชับมิตรทำให้เราหลายๆคนได้รู้จักกันมากขึ้นเพราะต่างคนต่างมาจากคนละคลาส ไม่ค่อยมีการกระแทกกระทันกันรุนแรง แต่เอาจริงๆคิดว่าคงเป้นเพราะเหนื่อยกันมากกว่าและมันก็ไม่ใช่เกมส์ที่สำคัญอะไรที่จะต้องเอาจริงเอาจังกันขนาดนั้น
 
 
ที่มันเด็ดกว่านั้นคือเจมส์เตะบอลแล้วเป้ากางเกงขาด!
 
 
การที่เป้ากางเกงขาดมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรถ้ามันไม่ได้ใหญ่หรือกว้างมากจนน่าเกลียด แต่ที่เจมส์ทำขาดนั้นขอให้เชื่อว่าเอาหัวใครซักคนมุดไปใส่ในนั้นได้แน่ๆ
 
 
แต่ด้วยสปิริตและความกระสันที่จะเล่นฟุตบอลอย่างมากของเจมส์เจมส์เอาเสื้อหนาวมามัดเอาไว้เพื่อไม่ให้มันโป๊และเล่นต่อไปจนจบเกมส์ และสุดท้ายหลังจากจบเกมส์ เจมส์ก็ได้รับการช่วยเหลือจากวอน หนุ่มหน้ามนชาวเกาหลีที่ให้ยืมกางเกงบอลใส่กลับบ้าน
 
 
ผมประทับใจเจมส์มาก นี่มันคือการทำแบบ "เดอะ โชว์ มัส โก ออน" อย่างแท้จริง ไม่มีการยอมแพ้เพียงเพราะอุบัติเหตุเล็กน้อยจากการแข่งขัน (ที่จริงมันก็ไม่เล็ก - -) และหวังว่าเจมส์จะไม่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆเหมือนกับที่เป็นในสนามฟุตบอลวันนี้
 
 
 
 
(ข้างล่างเป็นแผนที่โอ๊กแลนด์โดเมนนะจ๊ะ)
 
 
 
อัพเดทล่าสุด!!
สามารถติดตามบล็อกได้ที่เพจทางเฟสบุ๊คด้านขวามือ
ใครอ่านแล้วมาแสดงตัวกันหน่อยเถอะว่ามาอ่านจริงๆนะจ๊ะ ><
อ่อๆอีกอย่าง
ในเพจอาจจะมีอัพเดทพวกภาพถ่ายวิดีโอที่ต่างจากในบล็อก
ถ้ากดไลค์จะดีกับทุกคนนะจ๊ะ
 
ด้วยรักและคิดถึง
แพท
 
 

Comment

Comment:

Tweet